............

Ben üzüldüm…. Bazen üzülürsünüz ve içinizdeki şeyin şiddetinden korkarsınız dile getirmeye korkarsınız… bazen o kadar yoğun yaşarsınız ki, mutluluğu , acıyı sevinci, içinizden tek bir söz çıkamaz… hepsi içinizde bir yerlerde beyninizin semptomlarında ya da kalbinizin boğumlarında dolaşır, kendi anlamlarını bulur, bir tek söz çıkamaz ağzınızdan ya da yazamazsınız…yani kelimeler kifayetsiz kalır…. Ben üzüldüm bir beynin daha gidişine; üzüldüm insanın öldürülme sebebine..Ama bazı beyinler giderken gerisinde çok şeyi çoğaltarak giderler… ölümsüz bir şeyler yapmışlardır…nasıl, nerede öldükleri hep altı çizilerek yazılır, hatırlanır; ölümleri ve nasıl öldükleri yaşam sebepleriyle bağdaşır … bence bir kişi için, nasıl öldüğü; yaşam sebebiyle bağdaşarak olduysa; bu hayatın mucizelerinden biridir. Çünkü hayatın mucizesi doğumla başlar, herkes bir mucizeyle doğar; ama herkes bir mucize gibi ölmeyi başaramaz… Ölürken bunu yapmak; hayatında anlamlı şeyler yaparak,üreterek arkasında bir insan ordusuyla uğurlanmak ve ölümsüzleşerek ölmek herkesin harcı değildir. Mucize adamlar böyle anılır ve böyle ölümsüzleşirler…
Onu öldürenler tartışılıyor şimdi; kimlerin yapmış olabileceği; nasıl olduğu, asıl faiileri, vs…..Gerçek şu ki, bunların hepsi onun bıraktığı izin yanında sönmeye yüz tutmuş bir mum alevi gibi kalıyor…. Bilimsel olarak kanıtlanan bir şey var; geçenlerde biryerlerde okumuştum… Sadece bir tek insan, tüm bir dünyanın kaderini değiştirme gücüne sahipmiş. Bunu,onun yaptığını söylemek için yazmadım; bunu yazdım ; yapılan her şeyin, her düşüncenin , insanlık için atılan her adımın, üretilen her fikrin, her zaman değerinin olacağı inancıyla yazdım.
Hiçbir zaman o kadar kardeş olamadık, o kadar mutlu yaşamadık dünya üzerinde… Maalesef gerçek bu. Birileri üretecek, yazacak, savaşacak, ölecek, ama öldürenler değil, ölenler anılacak, okunacak, merak edilecek…. Bu da hiçbir zaman değişmedi.
Belki de Hrant Dink adını bu olayla ilk defa duyanlar oldu; yaşanan problemleri, sıkıntıları, olayları merak etmeye başladı . Herkesin aynı yolda yürümesi gerekmiyor, aynı yol diye bir şey de yok bence… Ama bu ölümle insanlar bu konuyu daha çok düşünmeye başladı, gençler merak etmeye başladı.En azından yakın tarihimizi bilmek sorumluluğu belki daha çok hissedilmeye başlandı…Bu umut veriyor işte….